banner18a banner18b

Robert (Bob) Otterman - 93 - Hamilton, Ontario

"Friesland kwamen we binnen via Heerenveen, we werden vaak opgehouden omdat bruggen waren opgeblazen. We gingen rond Leeuwarden naar Marsum en Harlingen.' De Tommies zijn hier!', zeiden ze daar. 'No, not Tommies, Canadians', zeiden we. Daarna blven we in een schuur in Oosterbierum. Een van ons heeft er bij het schoonmaken van zijn stengun een paar dakpannen vanaf geschoten. Toen naar Leeuwarden voor een bad, voor het eerst in zes weken, in een zwembad waar ze ook douches hadden."

Bob is met zijn 93 jaar, de jongste veteraan van het stel. Tijdens de oorlog diende hij bij de Highland Light Infantry of Canada.
Hij woont in Ontario met zijn vrouw Shirley. Bob zal samen met zijn dochter Emily, haar man Bill en kleinkinderen Lena en Nolan naar Leeuwarden reizen.

Update: Onze veteraan robert "bob" otterman zal ook niet naar nederland reizen. Hij is ziek, maar wordt elke dag beter. We zullen hem missen en hem onze beste wensen sturen voor een volledig herstel!

provinciehuis 87

 

"Vooral in Delfzijl hebben we veel gevochten. Ik weet nog hoe ik een keer dekking moest zoeken en bij een ontploffing dwars door een raam ben geblazen, vraag me niet hoe dat ging. We kwamen ook in het noorden, misschien Dokkum, waar een boerenmeisje zei dat er op het eiland aan de overkant soldaten zaten. Een groep van een man of twaalf, die zich zo hebben overgegeven, ze hadden niet eens geweren. Welk eiland weet ik niet, je kon het zo zien liggen."

Jim Parks kan niet wachten om zijn Nederlandse 'friends' weer te zien. Zijn verbintenis heeft zich overgedragen op nicht Deborah en neef Ted die prachtige filmpjes hebben gemaakt over de terugkeer in 2015. Ook zij zullen er dit jaar weer bij zijn. Samen met zonen Michael en David, Deborah's dochter Jana en Ted's zoon Evan zal Jim Parks de oversteek maken.
Tijdens de oorlog diende Jim bij de Royal Winnipeg Rifles Regiment.

 84A8936

BoydAffleckToen Boyd Affleck als 18-jarige jongeman in juni 1944 zijn Highschool had voltooid, meldde hij zich aan als vrijwilliger bij het Canadese leger om uitgezonden te worden naar West Europa.Na een korte militaire opleiding als infanterist werd hij in augustus overgebracht naar Engeland waar hij een gespecialiseerde opleiding kreeg tot "stoottroeper". Kort na zijn negentiende verjaardag werd hij eind augustus 1944 aan land gezet bij Brugge in België.Hier werd hij ingedeeld bij een peleton van 40 stoottroepers en meteen doorgezonden naar Zeeland. Na zware gevechten met de Nazi's volgde later de bevrijding van Breda en Eindhoven. Langs de Nederlandse oostgrens met Duitsland liep tegen het einde van 1944 de opmars vast bij Nijmegen. Sterkte Duitse troepen, die achteraf bekeken op weg waren naar het Ardennen offensief, zetten de Canadezen muurvast. Toen de strenge winter van 1944/1945 inviel kon men geen kant meer op. Eind februari 1945 zag men kans om weer op te trekken in noordelijke richting en na de bevrijding van Zutphen, Deventer en Zwolle kwamen ze op 14 april aan in Leeuwarden. Op 17 april werd Harlingen bevrijd.

Toen Boyd met zijn vrouw Ruth voor de eerste keer in 1995 bij ons kwamen logeren vertelde hij mij dat hij als eerste Canadees Harlingen was binnengetrokken via de Midlumerlaan. Hij werd toen beschoten door een Duitse militair vanaf de watertoren, maar gelukkig niet geraakt. Aangekomen bij de Franeker Poort werden de stoottroepers verdeeld in twee groepen. De eerste groep via de Engelse tuin richting Franekerend en de groep van Boyd ging via de Noorder- en de Zuiderhaven. In de Brouwersstraat kwamen ze weer bij elkaar. Toen Boyd in 2005 voor de tweede keer naar Harlingen kwam, nu met zijn jongste dochter, want zijn vrouw was ernstig ziek. ben ik met Boyd de route gaan volgen. De watertoren was toen al afgebroken, maar hij wist de route nog exact. Hij vertelde toen dat hij 3 uren had kunnen slapen op een bed met schone lakens in Hotel Centraal voor de eerste keer sinds zijn vertrek uit Engeland. De volgende ochtend vroeg vertrokken de stoottroepers via Sexbierum door het Noorden van Friesland richting Groningen en daarna naar Duitsland. Eind april hebben ze daar, tot de Duitse overgave op 5 mei, nog vele zware gevechten moeten doorstaan.

Boyd vertelde dat van de oorspronkelijke 40 man hij nog als enige was overgebleven. De andere 39 waren of gesneuveld of gewond afgevoerd……

Douwe de Vries, Harlingen

AntonKulchin3

Veteraan Anton Kulchin (93) is overleden. De Canadees was tijdens de Tweede Wereldoorlog gelegerd in Leeuwarden en Sneek. Hij bracht Friesland vorig jaar nog een bezoekje tijdens het bevrijdingsfestival.

Kulchin voelde zich moreel verplicht om Europa te bevrijden. "Wat kan ik doen? Nou, je zet je zo goed mogelijk in."

Bron: Leeuwarder Courant 15-04-2016 / Asing Walthaus

We hebben een aantal steden bevrijd en je hebt van je leven nog nooit zoiets gezien’, schreef de jonge soldaat Don White op 17 april 1945 aan zijn ouders in Canada. ‘Als de Duitsers een keer verdreven zijn en je komt de stad binnen, komt iedereen naar buiten met vlaggen. Ze dringen zo rondom de auto’s dat je bijna niet vooruit komt. Je auto is ‘Het gaat goed met de oude mannen’ gewoon een groot boeket bloemen. Meisjes zoenen je en mannen schudden je hand er bijna af. Sommigen zijn zo blij dat ze huilen.’

Don White, nu 91, was een van de achttien bevrijders van Leeuwarden en Friesland die hier vorig jaar waren. Een humoristische man, ik heb een paar keer met hem gepraat en - het mooiste van alles - bij hem in een open auto gezeten tijdens een nieuwe zegetocht door Leeuwarden. Iedereen zwaaide en juichte, Don zei enkel: ,,Oh boy, oh boy.’’

De bevrijding van Leeuwarden is vandaag 71 jaar geleden. Om negen uur wordt een vlag gehesen bij het Leeuwarder stadhuis. In Petawawa, Canada, de legerbasis van de Royal Canadian Dragoons waar Don ook bij zat, hijsen ze eveneens een vlag en denken ze aan Leeuwarden. Hoe zou het met Don zijn? En met die zeventien andere stokoude mannen uit Canada die hier waren? Die ene uit Montreal, die Okill Stuart heette, bijvoorbeeld. Hij zat in een rolstoel, maar het WTC-hotel wilde hij per se lopend in, en hij leunde daarbij op mijn arm. Door zijn kleren heen voelde je de botten. Hij was 94 en is nu waarschijnlijk 95.

,,Het gaat goed met de oude mannen’’, zegt Koos Pot, die geregeld contact met ze heeft. ,,Ze zijn allemaal nog in leven. Deze zomer gaat een aantal van hen naar een herdenking in Italië. Als de zon daar op zijn heetst is, geweldig toch?” In augustus was ze nog in Canada. ,,Weet je, het is daar natuurlijk ook wel relaxed.” Ze zijn er allemaal nog, die bevrijders van afgelopen jaar, en het gaat zo goed. Oh boy oh boy.

 Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.