banner18a banner18b

In de winter van 1944-1945 waren wij hier gekomen vanaf Normandië. Het was koud, er lag sneeuw, maar in die dagen had ik nog haar. Van Leeuwarden herinner ik me dat de meisjes heel traditioneel gekleed waren, dat was voor ons echt iets nieuws, het was een beetje sprookjesachtig. Later vroegen ze vrijwilligers om tegen Japan te vechten, dat wilde ik wel, maar tijdens mijn verlof was de oorlog voorbij."

Alyre (Al) Gallant is een van de oudste veteranen. 96 jaar geleden werd hij geboren te Prince Edward Island, en woont nu in Ontario. Hij diende bij de Sherbrooke Fusiliers Regiment tijdens de oorlog. Samen met zijn dochter zal hij naar Leeuwarden reizen. 

update: Helaas zal Al Gallant niet naar Leeuwarden komen vanwege slechte gezondheid.

 MG 8621

 

"Wij waren in Delfzijl toen de oorlog voorbij was, want we hadden meegewerkt aan de bevrijding van die stad. Daar hebben we een tijd afgewacht of er een schip was dat ons naar Canada zou brengen. Daarna kwam ik in Bolsward terecht, in het huis van Sluijter, om te wachten tot ik vandaar terug naar Engeland en Canada kon. Daar dood je de tijd dan, eigenlijk. De mensen waren zo vriendelijk en goed voor ons. We kregen een vriendschap die is gebleven."

Samen met zijn vrouw Patricia, zal Paul Wile naar Leeuwarden reizen. Ten tijde van de Tweede Wereldoorlog diende Paul bij de Cape Breton Highlanders.

Paul Wile

"We hebben een aantal steden bevrijd en je hebt van je leven nog nooit zoiets gezien", schreef de jonge soldaat Don White op 17 april 1945 aan zijn ouders in Canada. "Als de Duitsers een keer verdreven zijn en je komt de stad binnen, komt iedereen naar buiten met vlaggen. Ze dringen zo rondom de auto’s dat je bijna niet vooruit komt. Meisjes zoenen je en mannen schudden je hand er bijna af. Sommigen zijn zo blij dat ze huilen."

"Met vier pantserwagens trokken we Leeuwarden binnen, ik zat in één daarvan. Volgens het regimentsboek bleven we een uur, of misschien anderhalf. Daarna gingen wij door naar Franeker, daar kwamen we ook als eersten binnen. Onderweg werden we opgehouden want een brug was opgeblazen, maar de ondergrondse had een nieuwe gebouwd. Ik weet niet hoe ze dat zo snel deden, maar hij was stevig genoeg voor ons materieel."

Don White diende bij de Royal Canadian Dragoons (RCD) waarmee hij nog steeds nauw contact onderhoud. Elk jaar op 15 april wordt bij de RCD de vlag van Leeuwarden gehesen tijdens een speciale ceremonie voor het herdenken van de Tweede Wereldoorlog en de rol die het regiment daarin gespeeld heeft. Don White is vaste eregast bij deze "Leeuwarden-parade".

Don zal dit jaar samen met zoon Stephen en dochter Holly naar Leeuwarden komen.

 MG 8446

Robert (Bob) Otterman - 93 - Hamilton, Ontario

"Friesland kwamen we binnen via Heerenveen, we werden vaak opgehouden omdat bruggen waren opgeblazen. We gingen rond Leeuwarden naar Marsum en Harlingen.' De Tommies zijn hier!', zeiden ze daar. 'No, not Tommies, Canadians', zeiden we. Daarna blven we in een schuur in Oosterbierum. Een van ons heeft er bij het schoonmaken van zijn stengun een paar dakpannen vanaf geschoten. Toen naar Leeuwarden voor een bad, voor het eerst in zes weken, in een zwembad waar ze ook douches hadden."

Bob is met zijn 93 jaar, de jongste veteraan van het stel. Tijdens de oorlog diende hij bij de Highland Light Infantry of Canada.
Hij woont in Ontario met zijn vrouw Shirley. Bob zal samen met zijn dochter Emily, haar man Bill en kleinkinderen Lena en Nolan naar Leeuwarden reizen.

Update: Onze veteraan robert "bob" otterman zal ook niet naar nederland reizen. Hij is ziek, maar wordt elke dag beter. We zullen hem missen en hem onze beste wensen sturen voor een volledig herstel!

provinciehuis 87

 

"Vooral in Delfzijl hebben we veel gevochten. Ik weet nog hoe ik een keer dekking moest zoeken en bij een ontploffing dwars door een raam ben geblazen, vraag me niet hoe dat ging. We kwamen ook in het noorden, misschien Dokkum, waar een boerenmeisje zei dat er op het eiland aan de overkant soldaten zaten. Een groep van een man of twaalf, die zich zo hebben overgegeven, ze hadden niet eens geweren. Welk eiland weet ik niet, je kon het zo zien liggen."

Jim Parks kan niet wachten om zijn Nederlandse 'friends' weer te zien. Zijn verbintenis heeft zich overgedragen op nicht Deborah en neef Ted die prachtige filmpjes hebben gemaakt over de terugkeer in 2015. Ook zij zullen er dit jaar weer bij zijn. Samen met zonen Michael en David, Deborah's dochter Jana en Ted's zoon Evan zal Jim Parks de oversteek maken.
Tijdens de oorlog diende Jim bij de Royal Winnipeg Rifles Regiment.

 84A8936